کتاب خدا

أَ فَلَمْ یَسِیرُوا فى الاَرْضِ فَتَکُونَ لهَُمْ قُلُوبٌ یَعْقِلُونَ بهَا أَوْ ءَاذَانٌ یَسمَعُونَ بهَا... در این آیه مردم را وادار مى کند به اینکه از سرگذشت این قراء و شهرها که هلاک و ویران شدند و از این آثار معطله و قصور مشیده که امتهاى گذشته از خود به یادگار گذاشته اند عبرت گیرند.

هیچ مشفق و واعظى چون کتاب خدا و هیچ ناصحى چون فرستاده او نیست لاجرم کلام خدا و سخن فرستاده او را مى شنوند در نتیجه از آنانى مى شوند که داراى گوشى شنوایند که با آن به سوى سعادت راهنمایى مى شوند.

حقیقت کورى همانا کورى قلب است نه کورى چشم چون کسى که از چشم کور مى شود باز مقدارى از منافع فوت شده خود (راه رفتن و راه جستن ) را با عصا و یا عصاکش تأمین مى کند، و اما کسى که دلش کور شد دیگر به جاى چشم دل چیزى ندارد که منافع فوت شده را تدارک نموده خاطر را با آن تسلیت دهد. این است که مى فرماید: «فانها لا تعمى الابصار و لکن تعمى ال قلوب التى فى الصدور»


منبع این نوشته : منبع
کورى